Rolleiflex K7A

Fotografie is een prachtige hobby. Je kunt eindeloos wegdromen over de nieuwste objectieven, de beste ISO-ruisprestaties en een aantal megapixels waar een paard de hik van krijgt. Voor een IT’er zoals ik is het gadget-gehalte natuurlijk lekker hoog, vandaar dat ik deze hobby pas begon toen de digitale camera’s betaalbaar werden. Inmiddels aardig wat jaartjes later ben ik in het bezit van een digitale spiegelreflex die toentertijd als science fiction zou worden bestempeld. Hoe kon het dan toch dat het plezier dat ik in het begin in mijn hobby had een beetje leek uit te wakkeren? Was het allemaal te simpel tegenwoordig?

Enfin, een vriend die ik ken van fotogroep-zoetermeer kwam ineens met een prachtig russisch medium format toestel. Het is wel een beetje knutselen met de belichting en met het scherpstellen, maar dan heb je wel opnamen op een immense (analoge weliswaar) sensor. Ik ben toen eens gaan denken… had mijn vader ook niet iets liggen waar 6×6 rolletjes in gingen? Jawel hoor, een goed werkende Rolleiflex en ik mocht hem nog gebruiken ook! Beetje schoongemaakt van binnen (moet je met je digitale toestel eens proberen…) en hij loopt weer als een zonnetje. Klepje van boven openzetten en je ziet precies wat er strakjes op de foto komt.

Bovenaanzicht

Maar rolletjes film zijn toch niet meer te krijgen? En je gaat tegenwoordig toch niet meer in de donkere kamer staan? Nou ja, Kodak en Fujifilm rolletjes zijn eigenlijk best goed te krijgen ben ik achter gekomen. Via Calumet zijn ze gewoon te bestellen. Als het rolletje vol is breng je ze naar een fotozaak of de Hema om te laten ontwikkelen. Spannend, wat stond er ook alweer allemaal op de foto? De hele handel inscannen en voilá, een foto van 84 megapixels! En daarna lekker bewerken in je eigen digitale doka. Het duurt allemaal even, maar het heeft een charme dat menig eigentijds toestel mist.

Eindresultaat (mams )